Het geheim van ons bio-ritme                  

jaren terug had ik kaakontsteking en kreeg een verwijskaart voor het ziekenhuis. Eerlijk gezegd zag ik dit niet zitten en probeerde zelf aan de slag te gaan. Door concentratie was dit in enkele ogenblikken verholpen.
Een andere keer had ik een grote splinter dwars door mijn vinger. De uiteinden braken af aan twee kanten en het gevolg zou zijn dat ik naar de eerste hulp moest om het te verwijderen vanwege ontstekingsgevaar. Wederom zag ik dat niet zitten en opnieuw waagde ik mij aan concentreren. Een kwartier naderhand verdween de pijn. Vreemd genoeg begon de vinger ernaast te kloppen en werd zelfs pijnlijk. Ik wist op dat moment dat mijn aangedane vinger zou genezen. Hoewel de splinter er nu nog steeds in zit ondervind ik tot op heden toe geen hindernis ervan. Het enige waar ik aandacht aan besteedde in beide gevallen was: Ik mankeer niets, voor Honderd procent.
Het bracht mij tot denken hoe dat kan. En mijn overtuiging is afhankelijkheid. Dat is ons aangeleerd.

Als je nagaat dat 4000 jaar voor Christus al genezende kruiden bestonden en nu 2000 jaar na dato meer als de helft ervan verloren is gegaan, dan is in de afgelopen 6000 jaar de basiskennis langzaam verdwenen. Ook door het belang van commerciële farmaceutische industrieën. Jammer dat dit nooit samen is gegaan.

Door bewust te worden van alles om je heen, verrijkt je leven in een opslag.
Erbij stil staan waarom een bepaald kruid opeens in je tuin groeit: ga dan de klacht na van jezelf of je gezin. Het belang hiervan ontdekte ik vroeger toen mijn vader met de tuin bezig was en zich afvroeg waarom er zoveel helmkruid opeens in de tuin groeide. Hij ging zich hierin verdiepen en kwam tot de ontdekking dat het een genezend kruid was tegen aambeien. Mijn broer had toentertijd behoorlijk last ervan. Een handje vol in zijn broekzak was al voldoende en omdat het hielp, liep hij vanaf die tijd met dit heilzame goedje in zijn broekzak. Mijn vader had dit te danken aan een bloemenkweker. De kweker had reumatische aandoeningen, maar kwam ervan af door een aardappel in zijn jaszak te houden. De inmiddels versteende aardappel die hij als trouwe metgezel bij zich droeg, liet hij mijn vader zien. Mijn vader vroeg aan hem hoe hij dit wist. Zijn antwoord: "Het is mogelijk dat je zomaar verrast kan worden met een kruidje in je tuin of die je opeens opvalt en ergens goed voor is. De aardappel is geen kruid maar wel ontstekingremmend en het groeide plotseling in mijn tuin. Ik heb vertrouwen in; Er zal mij aan niets ontbreken."

Wat ik mij afvroeg was, magie van de gedachte of het kruidje, Welke werking zorgt voor genezing?

Toen kwam er een nieuwe suggestie.
Een discussie met iemand die horlogemaker van beroep is, vertelde mij dat wanneer er een aantal slingerklokken in dezelfde ruimte hangen en een onregelmatige slag hebben, dit na een poosje zich vanzelf herstelt in regelmatige slagen. Ik vond dit erg interessant en ging mij meer verdiepen in trillingen. Ook omdat het voelbaar is, net als een sfeer dat prettig of niet prettig aanvoelt. Dit nam ik ook waar bij koorts, dan voelde ik een eigenaardige trilling. Ik kreeg een idee waarom ik vroeger spontaan mijn lichaam verliet zodra ik me op de lage stem van mijn onderwijzer concentreerde. Om dit tegen te gaan was het beter om niet meer te luisteren. Grinnik...Maar het begon mij te dazen hoe de suggestie van een hypnotherapeut werkte. Het uitzenden van herhaaldelijke ritme die uit trilling bestaat.

In die tijd dat mijn interesse over trillingen gewekt werd hoe dit feitelijk in elkaar zat, trof ik bij toeval een boekje in de trein aan van een (ik neem aan) student, over opleiding voor apothekersassistenten. Ik kwam dus veel te weten over de werking en bijwerking van medicijnen want ieder lijf reageert anders op medicijnen. Maar daar gaat mijn verhaal niet direct over. Wel waarom bij ieder de werking anders is. Toen las ik een intressant stuk over de functie van receptoren. Op elke cel zitten zogenaamde receptoren die zorgen voor het naar buiten brengen (exocytose) of voor het binnenhalen (endocytose) van moleculen. Je kan de werking vergelijken met het leggen van een puzzel; alleen als receptor en molecuul in elkaar passen kan er een transport plaatsvinden. Nu wist ik meteen hoe medicijnen de weg weten in het lichaam en naar de plaats van bestemming gaan. Ook hierover staat veel geschreven. Maar dat is verder alleen intressant voor degenen die zich daarin willen verdiepen. Mij ging het om de zogenaamde antennetjes van de recptoren. Dan weet ook het kruidje en het uitzenden van een bepaalde gedachte de weg.

Als dit zou werken dan zou het ook mogelijk zijn dat mijn suggestie signalen naar de receptoren stuurt. Dat omdat het antennes zijn die de prikkels ontvangen en de cellen activeren.Toen heb ik proeven gedaan met vervelende hoofdpijnen. Geen paracetamol slikken maar dit tegen mijn maag houden. Op een gegeven moment proefde ik in mijn mond de bittere smaak ervan. En soms verdween inderdaad mijn hoofdpijn. Dit heeft dan ook met herinneringen te maken. Hoe kan ik anders een bittere smaak proeven? En achteraf is dat ook zo. Want zelfs ons geurorgaan roept herinneringen op. Denkt maar aan school en je ruikt een bepaalde geur die daarbij hoort.
Maar wat niet in het geheugen van mij zat, was mijn valpartij toen ik een jaar of acht was en een vlinder achterna zat en daarvoor wel over het prikkeldraad heen moest. Door een verkeerde beweging gleed ik uit en had een behoorlijke schaafwond aan mijn knie. Ik stond op en hinkelend liep ik naar huis. Ik had toen nog niet in de gaten dat mijn andere been opengereten was door het prikkeldraad. Pas na inspectie begon het te bloeden en pijn te doen. Ik had mij altijd al afgevraagd hoe dit kon.

Als receptoren een belangrijke rol hierin spelen, dan kan ik mij voorstellen dat er ook mensen in de alternatieve geneeskunde gebruik maken van het idee dat je cellen een eigen geheugen hebben. Er zijn wetenschappers die dit idee steunen. Dat kan je ook nagaan bij in welke wisselstemming jij je begeeft. Het hele lichaam correspondeert met hoe je gevoel op dat moment is. Door contact te maken met een niet verwerkte emotie zou je dus weer gezond kunnen worden als de cellen zich afstemmen op het geheel.En dan kom ik weer uit bij: ik mankeer niets. Mijn blauwdruk tijdens de geboorte zou ik dan kunnen omschrijven als een vorm. Een vorm die niet onbelangrijk is, zoals bij intuitief tekenen, of mantra's maken. De intentie om gedachte af te stemmen op de blauwdruk van een persoon zou ook tot genezingen kunnen leiden. De trilling van de beeltenis correspondeert dan weer met de receptoren voor wie het bestemd is. Zo zie ik het tenminste. Een ritmische herhaling die in harmonie is met de desbetreffende cellen kan daadwerkelijk tot genezing leiden. Zo heb ik verschillende keren een embryo gemaakt van klei in edelsteen voor iemand die moeilijk zwanger kon raken. Bij het creeeren ervan hield ik de hulpvragende in gedachte en binnen enkele weken was het raak. Enkele keren nam ik deze proef op de som, frappant maar toeval bestaat niet. Ik werd dan verrast met een blijde boodschap over de zwangerschap.

Anders zou het ook niet kloppen met waarom klokken met een onregelmatige slag zich na een tijdje vanzelf afstemmen op de fibratie die in harmonie is met de natuurwetten. Klokken kunnen niet denken. Ik ga er vanuit dat het met de ritmische herhaling te maken heeft en die zich afstemmen op de natuurlijke trilling. Dat trilling wel degelijk een vorm heeft is allang bewezen: klankvormen die overeenkomen met de vormentaal in de natuur.
Op een dunne plaat wordt dan een laagje zand opgebracht en door de trilling van muziek ontstaat een figuur . Vandaar dat mij wiskundige schilderijen werden getoond, ook deze bestaan uit herhalingen. Hierbij moet je het einde snappen om het begin te begrijpen. De eindvorm is het begin van je gedachte, ofwel de scheppende gedachte. Nu had ik ook een ander beeld waarom ik s'nachts figuren te zien kreeg. Deze leken zich ook in harmonie te herhalen.Maar dit veranderde door mijn denkvermogen in steeds andere figuren. Als ik een vergelijking maakt, dan lijkt het dat de hersenen dirigeert en de vormen de muzieknoten zijn.
Alles bestaat uit een ritmische herhaling. Als je de juiste fibratie, die in harmonie is met de herhaling, kan oproepen,dan ontstaat in de materie een overeenkomstige vorm. affirmaties hebben dan dezelfde eigenschappen als de natuurlijke vormentaal. Dit zou werkelijk kunnen betekenen dat wij ons slechts hoeven te transformeren naar onze eigen blauwdruk die in harmonie is met het heelal. Dit wordt soms in meditatie tot stand gebracht en dan spreek je over; ik was voor een kort moment een met alles.

            Deel2  Water leeft en heeft een geheugen.

Vier jaar geleden had ik een nieuwe waterproef gedaan. Ik vulde twee glazen; één glas stuurde ik met mijn gedachte liefde en de ander gaf ik geen aandacht. Daarna dekte ik beide af en zette het weg op een koele plaats. De ene glas die geen aandacht kreeg was binnen enkele weken melkachtig en er zaten vlokken in, terwijl de glas met aandacht nog steeds helder is  ( tot nu toe dus), alsof het net uit de kraan komt.
Dit deed ik naar aanleiding van een vrouw die last had van haar ogen en baat had met gemagnetiseerd water.  Ze vertelde dat ze het in de ijskast bewaarde en tot op de laatste druppel had gebruikt, het water bleef helder.
Een hele poos geleden las ik iets over de Japanse wetenschapper Dr. Masaru Emoto en zijn wetenschappelijk onderzoek met watermonsters. Hier een link naar zijn website; http://www.spiritualiteit.com/?sid=artikel&aid=121&t=nl
Water leeft, heeft een eigen geheugen en bestaat uit kristalvormen. Helder water bevat zespuntige kristallen en troebel water bestaat uit misvormde kristallen. Dr. Masaru Emoto ontdekte dat bij positieve woorden, gedachte en muziek de waterkristallen mooi van vorm waren en bij negatieve woorden, gedachte en muziek de waterkristallen veranderden in negatieve misvormde kristallen.
Ook ontdekte hij dat water reageert op gesproken teksten: hij liet het water lezen: "idioot" en de kristallen veranderden in een misvormde structuur.
Een Zwitserse chemicus Louis Rey zegt bewijzen te hebben dat water een geheugen heeft voor stoffen die erin opgelost hebben gezeten. Als dat zo is, heeft de homeopathie gelijk. Want zelfs als de vloeistof in die mate wordt verdund, zodat er van het toegevoegde deel geen molecuul meer over kan zijn, is het effect toch meetbaar.
Nu, we bestaan voor meer dan de helft uit water, plus minus 70%. Zoals eerder besproken bestaat alles uit trilling. Als wij onze gedachte van liefde uitzenden naar een glas water, dan moet het effect hebben op ons lichaam.
Het zou mij niet verbazen als ons geheugen daarmee te maken zal hebben; de receptoren vangen de prikkels op en worden via onze zenuwen naar onze hersenen gestuurd. Onze  hersenen vangen dit op en wij handelen ernaar. Wie zal het zeggen dat het de receptoren van ons vocht zijn die de prikkels overbrengen naar de zenuwen, want als water alles in het geheugen opslaat dat er ooit mee in aanraking kwam, zelfs minder dan één micrometer, dan bestaat er de mogelijkheid dat het geheugen uit vormen bestaat die continu in beweging zijn. Dat verklaart voor mij dat wij geen leerproces, maar herinneringen ondergaan door de veranderlijke ritmische vormen van de kristallen.